misjeocd17

„Nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (Dz 4, 20).

Drodzy bracia i siostry

Gdy doświadczamy mocy miłości Boga, gdy rozpoznajemy Jego ojcowską obecność w naszym życiu osobistym i wspólnotowym, nie możemy nie głosić i nie dzielić się tym, cośmy widzieli i usłyszeli. Relacja Jezusa z Jego uczniami, Jego człowieczeństwo, które objawia się nam w tajemnicy wcielenia, w Jego Ewangelii i w Jego tajemnicy paschalnej ukazują nam, jak bardzo Bóg miłuje nasze człowieczeństwo i czyni swoimi nasze radości i cierpienia, nasze pragnienia i niepokoje (por. SOBÓR WAT. II, Konst. duszpast. Gaudium et spes, 22). Wszystko w Chrystusie przypomina nam, że świat, w którym żyjemy i jego potrzeba odkupienia nie są Mu obce, a także wzywa nas, byśmy poczuli, że jesteśmy aktywną częścią tej misji: „Idźcie na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie” (Mt 22, 9). Nikt nie jest obcy, nikt nie może czuć się wyobcowany czy daleki od tej miłości współczucia.

Czytaj dalej…

Drodzy Przyjaciele misji,

Itara to forma ewangelicznej pomocy dla grup społecznie i kulturowo wykluczonych w Burundi. Karmelitańska droga pomocy osobom chorym psychicznie przechodziła różne fazy. Projekt został zapoczątkowany w roku 1995 przez panią Venerandę, związaną z Karmelem już wcześniej. Wystartował dzięki pomocy Anne Marie, szwajcarskiej byłej karmelitanki bosej, przybyłej do Rwandy w roku 1962. Służba rozwijała się pod duchowymi auspicjami sióstr klarysek z Kamonyi, uratowanymi podczas ludobójstwa w Butare i dzięki pomocy finansowej przekazywanej regularnie przez belgijskiego prałata, ks. Adelina Verdonicka, misjonarza fidei donum w Rwandzie.

W 2006 roku, w projekt poszerzony o adopcję i wykształcenie sierot, zaangażowali się karmelici bosi z Butare. Od 2015 roku regularna pomoc została opatrzona nazwą ITARA, tzn. lampa. W projekcie tym uczestniczyli początkowo parafianie z Lipinek, diecezji toruńskiej, a później coraz szersze grono dobrodziejów z Polski. Ofiary pieniężne przeznaczone są na wykup corocznego ubezpieczenia dla około 800 członków rodzin osób psychicznie chorych. Pomoc obejmuje również: comiesięczne wykupywanie lekarstw dla 147 chorych, towarzyszenie chorym w ich cierpieniu, uświadamianie obowiązków spoczywających na rodzinie, interwencje w przypadkach kryzysowych i obowiązkowe wizyty w szpitalu psychiatrycznym w Ndera, nieopodal Kigali.

Czytaj dalej…

Drodzy Przyjaciele misji,

O. Gallican został przyjęty na operację do szpitala w Kigali w ubiegły piątek. Zabieg przebiegł pomyślnie. Powoli wraca do zdrowia i czeka go dłuższy czas rehabilitacji. Odwiedzają go jego bliscy z rodziny oraz br. Audace który przyjeżdża z Butare i mieszka u Sióstr Karmelitanek w Nyamirambo w Kigali. Wszystkich serdecznie prosimy o modlitwę za niego aby Bóg obdarzył go zdrowiem i przywrócił pełnię sił do pełnienia jego obowiązków.

O. Zachariasz – wikariusz regionalny Burundi i Rwanda

Drodzy Przyjaciele misji,

Trzy tygodnie temu zachorował o. Bartłomiej Kurzyniec. Z powodu obostrzeń sanitarnych i zamknięcia przestrzeni powietrznej w Rwandzie nie mógł on przybyć na leczenie do Polski. Zdecydował się na leczenie w szpitalu w Kigali. Jest już po zakończonej diagnostyce i pierwszym etapie leczenia farmakologicznego. Czuje się coraz lepiej a nawet przybrał na wadze. Odwiedzają go bracia z Gahunga (100 km od Kigali) o. przeor Jan Uwamungu i o. Józef. Czas rekonwalescencji i powrotu do pełni sił zajmie jeszcze trzy tygodnie. Wszystkich serdecznie prosimy o modlitwę za o. Bartka, aby jak najszybciej powrócił do zdrowia i nabrał sił do pełnienia swoich obowiązków. 

O. Zachariasz – wikariusz regionalnego wikariatu Burundi i Rwanda

O tym, że głosić Ewangelię powinniśmy naszymi życiowymi postawami, ale także wspomagając misje modlitwami i ofiarami jest przekonany o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD, były długoletni sekretarz generalny misji w Rzymie (1989-1999).

W roku 2021 mija 50 lat od kiedy posługę misyjną rozpoczęli polscy karmelici bosi w sercu Afryki, nad jeziorem Tanganika w Burundi i sąsiadującej z nią Rwandą.

Ograniczone z powodu pandemii obchody jubileuszowe rozpoczęły się kilka dni temu pod przewodnictwem abp. Simona Ntamwany w Gitedze. W Polsce główne uroczystości jubileuszowe zaplanowano w Czernej na 17 lipca br. Celebrować je będzie bp Jerzy Mazura, przewodniczący Komisji Misyjnej Episkopatu Polski.

Czytaj dalej…

Kochani Przyjaciele misji i Darczyńcy!

W imieniu naszych misjonarzy pragnę Wam z serca podziękować, za przekazanie nam w tym roku 1% Waszego podatku od dochodów z przeznaczeniem na misje karmelitańskie.

Czytaj dalej…

Jeśli miłość największa w prostocie, a pragnienie najprostsze w tęsknocie, więc nie dziw, że pragnął Bóg, aby najprostsi Go przyjęli, ci, którzy dusze mają z bieli, a dla miłości swej nie znają słów. 
Sam, gdy nas umiłował, prostotą nas oczarował, biedą, biedą i siankiem! Wtedy Matka Dziecinę brała, na rękach Go kołysała i otulała Mu stopy w sukmankę.
O cud, cud, cud! Kiedy Boga osłaniam człowieczeństwem, osłoniony od Niego miłością, osłoniony męczeństwem! Miłość mi wszystko wyjaśniła, miłość mi wszystko rozwiązała. Dlatego uwielbiam tę Miłość, gdziekolwiek by przebywała.

(św. Jan Paweł II, Pieśń o słońcu niewyczerpanym, Wybrzeża pełne ciszy)

Drodzy Przyjaciele naszych misji karmelitańskich! Drodzy misjonarze!

Jezus Chrystus, Syn Boży, jest żywym dowodem wielkiej miłości Boga ku nam. Jego obecność na ziemi napełnia nas otuchą i radością, której dajemy wyraz w zwyczajach Bożego Narodzenia. Syn Boży żyje w naszych sercach  przez swoją miłość, w nocy zwątpienia rozpogadza nasze myśli swoim światłem, słabnące siły pokrzepia swoją łaską, w dźwiganiu krzyża dodaje cierpliwości. Nigdy nas nie opuszcza, nigdy sam pierwszy nie odchodzi. A nawet gdy my odchodzimy, idzie spokojnie za nami, szuka nas i ratuje. Po to przecież przyszedł na świat, by nas ocalić a nie zatracić, przywrócić do życia a nie potępić. Tegoroczne Boże Narodzenie, zawsze tak rodzinne, pełne bliskości, ufności i radości, z powodu obostrzeń będzie bardziej

Czytaj dalej…

Drodzy Przyjaciele misji!,

Prosimy Was o gorącą modlitwę w intencji o. Galikana Nduwimana, przeora klasztoru w Bujumbura, wychowawcy kleryków i ekonoma Wikariatu. Przeszedł już badania specjalistyczne w Burundi a obecnie jest w szpitalu w Kigali w Rwandzie i przechodzi tygodniową kwarantannę z powodu covid – 19 u Sióstr Karmelitanek Bosych w Kigali. Ma podejrzenie o nowotwór. Modlimy się o łaskę zdrowia dla niego i Was prosimy o modlitwę w jego intencji by jak najszybciej powrócił do zdrowia i mógł służyć Kościołowi w Burundi.

o. Maciej Jaworski, Bujumbura

Przy okazji srebrnego jubileuszu święceń kapłańskich, które przyjąłem 29 czerwca 1995 r. w Krakowie pragnę wyrazić całej Prowincji, Radzie Prowincjalnej i wszystkim Braciom moją głęboką wdzięczność. Sam Bóg wie, czego doświadczyłem w tamtym pamiętnym dla mnie dniu dzięki otrzymanej łasce kapłaństwa i dzięki temu, co od tamtego czasu w dalszym ciągu otrzymuję przez pośrednictwo widomych oznak ludzkiej życzliwości i dobroci.
Pozwólcie, że podzielę się z Wami tym, co przeżyliśmy tutaj, w naszej wspólnocie w Gitedze. Mam nadzieję, że Was nie zanudzę, bo moi Współbracia ze wspólnoty w Gitedze przygotowali bardzo podniosłe i piękne uroczystości. Możecie się o tym przekonać oglądając bardzo wymowne i liczne zdjęcia zrobione przez o. Pawła Porwita. Im wszystkim jestem za to ogromnie wdzięczny.

Czytaj dalej…