Kim był o. Benedykt od Świętej Rodziny, karmelita bosy, który przeszczepił do Polski Misyjne Chóry Maryjne?
Urodził się 17 sierpnia 1893 r. w Bogucicach na Śląsku. Zmarł 27 stycznia 1971 roku w Wadowicach. Pochodził z pobożnej, śląskiej rodziny. Już jako dziecko, wraz ze swoją matką, bywał w Czernej, gdyż klasztor czerneński w tamtym czasie silnie oddziaływał duchowo na Śląsk. Odwiedzał również Wadowice, gdzie jego matka zaprzyjaźniła się z rodziną Kozłowskich, a mały Walter kolegował się z Franciszkiem Kozłowskim, późniejszym o. Augustynem.
Pierwszą Komunię Świętą Walter Szczęsny przyjął 16 lipca 1903 r. w naszym klasztorze. Jeszcze jako chłopiec wstąpił do małego internatu wadowickiego, gdzie przez rok mieszkał i uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach. Nie potrafił jednak przyzwyczaić się do warunków internackich i po roku odszedł, wstępując do Werbistów w Nysie, a dokładniej do ich gimnazjum. Tam ukończył naukę w 1910 r., po czym przez rok studiował filozofię w Meidling pod Wiedniem, w studium domowym. W tym czasie zmarła jego matka. Nie był obecny przy jej śmierci, lecz później w swojej książeczce do nabożeństwa znalazł kartkę z jej odręcznym napisem: „Walter, wstąp do Karmelitów”.
Idąc za głosem matki, w 1911 r. wstąpił do Karmelu w Czernej. Habit otrzymał 20 października 1911 r. z rąk o. Mariana od św. Józefa, przeora czerneńskiego. W nowicjacie jego magistrem był o. Andrzej od Jezusa, a następnie – po objęciu przez niego urzędu przeora – o. Czesław od Wniebowzięcia NMP. Po roku nowicjatu br. Benedykt od Świętej Rodziny złożył pierwszą profesję 27 października 1912 r. na ręce o. Andrzeja od Jezusa, swojego dawnego magistra, a obecnego przeora.
Po profesji przebywał jeszcze pewien czas w Czernej, a w 1913 r. został skierowany do Krakowa na studia teologiczne, gdyż wcześniej zaliczono mu studia filozoficzne. W czasie wojny, w 1914 r., przeniesiono go do Linzu, gdzie kontynuował studia teologiczne. Jego profesorami byli m.in. o. Bertold i o. Anzelm z Krakowa. W Linzu przyjął niższe święcenia oraz subdiakonat. Następnie został przeniesiony do Wiednia, jednak wcześniej – 30 listopada 1914 r. – złożył tam uroczystą profesję zakonną, za dyspensą Stolicy Apostolskiej.
Święcenia kapłańskie otrzymał w Wiedniu 16 lipca 1916 r., w niedzielę, wraz z o. Alfonsem i o. Hieronimem, z rąk kard. Friedricha Gustava Piffla, ordynariusza wiedeńskiego.
Po święceniach przebywał jeszcze rok w Wiedniu, kończąc studia teologiczne, pozostając formalnie konwentualnym wadowickim. W latach 1917–1918 był pomocniczym kapelanem wojskowym; nie nosił jednak munduru, lecz habit zakonny. W latach 1918–1921 przebywał w Czernej, a w 1921 r. został przeniesiony do Wadowic, gdzie pełnił funkcję prokuratora domowego i mszalnego. Po dwóch latach, w 1923 r., wrócił do Czernej, gdzie przez około dwa lata spełniał obowiązki prokuratora mszalnego.
Od końca 1924 r. do 1932 r. przebywał w Krakowie. Był tam lektorem teologii oraz egzaminatorem. Na kapitule prowincjalnej w latach 1927–1930 wybrano go IV definitorem prowincjalnym. Znacznie przyczynił się do budowy kościoła na Rakowickiej w Krakowie, pracując ofiarnie na wielu polach. Pełnił również funkcję prokuratora, czyli ekonoma prowincji.
W 1932 r. został przeniesiony do Wilna, gdzie przebywał do 1939 r. Pełnił tam liczne urzędy: był profesorem teologii, prokuratorem klasztoru oraz pierwszym wikarym parafii ostrobramskiej, faktycznie zastępując proboszcza, o. Andrzeja od Jezusa. Z polecenia Najwyższego Generała rozpoczął jako wicepostulator proces informacyjny Sługi Bożego o. Rafała. W Wilnie był także spowiednikiem kilku zgromadzeń zakonnych.
Na kapitule prowincjalnej w 1939 r. został przeniesiony do Krakowa i wybrany IV definitorem prowincji. W Krakowie przebywał aż do 1958 r. Funkcję definitora pełnił do 1946 r., a od 1942 r. był II definitorem prowincjalnym. W tym czasie prowadził proces o. Rafała oraz inne procesy beatyfikacyjne, bronił klasztoru i zakonników przed represjami niemieckimi, posługując się biegle językiem niemieckim. Pracował jako cenzor książek duchownych w Kurii Krakowskiej i pełnił wiele innych odpowiedzialnych funkcji. Był ceniony przez biskupów krakowskich oraz innych dostojników kościelnych.
W 1948 r. ponownie wybrano go II definitorem prowincjalnym; urząd ten sprawował do 1951 r. Od 1952 r. prowadził apostolski proces beatyfikacyjny o. Rafała, który szczęśliwie zakończył się w 1956 r. Jeżeli o. Rafał został wyniesiony na ołtarze, jest to w dużej mierze zasługa o. Benedykta. Pracował również przy wielu innych procesach beatyfikacyjnych.
W 1958 r. został przeniesiony do Łodzi, gdzie przebywał przez dwa lata. W 1960 r. powrócił do Wadowic, gdzie spędził ostatnie jedenaście lat życia. Tam obchodził jubileusze 50-lecia profesji zakonnej oraz 50-lecia kapłaństwa. Niestety, 3 listopada 1966 r., niespełna trzy miesiące po jubileuszu kapłaństwa, doznał udaru, który odebrał mu swobodę poruszania się. Choć częściowo odzyskał siły, do końca życia odprawiał Mszę Świętą na siedząco, zawsze de Beata.
- Benedykt był typowym Ślązakiem: bardzo pracowitym, sumiennym, inteligentnym i zdolnym. Choć nie miał początkowo przygotowania do prowadzenia procesów beatyfikacyjnych, dzięki ogromnej pracy własnej stał się jednym z najwybitniejszych znawców tej dziedziny w prowincji, torując drogę innym postulatorom w Polsce. Cechowała go głęboka, śląska pobożność oraz wielkie przywiązanie do zakonu.
Założył „Chóry Mariańskie”, wspierające misje modlitwą i ofiarami. Pracował intensywnie dla III Zakonu Karmelitańskiego w Czernej, Wadowicach i Krakowie, przyjmując do niego wiele osób, szczególnie ze Śląska. Był gorliwym spowiednikiem i kierownikiem duchowym, opiekował się wieloma zgromadzeniami zakonnymi, m.in. Córkami Miłości Bożej oraz Siostrami Albertynkami. W młodości chętnie głosił kazania; pozostał po nim obszerny ich zbiór.
Około 50 lat pełnił funkcję kalendarzysty prowincji, układając rubrycele do oficjum i Mszy Świętej, odznaczając się głęboką znajomością i umiłowaniem liturgii. Największe zasługi położył jednak jako postulator i oficjalista w licznych procesach beatyfikacyjnych w Polsce, zwłaszcza w procesie o. Rafała od św. Józefa (Kalinowskiego).
1) O. Rafał od św. Józefa (Kalinowski); był postulatorem w procesie informacyjnym i apostolskim.
2) Br. Albert Chmielowski, założyciel Braci Albertynów i SS. Albertynek; był postulatorem w procesie informacyjnym.
3) Aniela Salawa z III-zakonu św. Franciszka; był postulatorem w jednym procesie, bo jednocześnie był tak informacyjny, jak i apostolski.
4) Królowa Jadwiga; był promotorem w tym procesie historycznym.
5) Celina Bożęcka, założycielka SS. Zmartwychwstanek, był sędzią w jej procesie.
6) Ks. arcybp. Józef Bilczewski, ordynariusz lwowski; był postulatorem w procesie informacyjnym, ale nie dokończył go z powodu choroby.
7) Marcelina Darowska, założycielka SS. Niepokalanek; był promotorem w procesie de miraculis.
8) Ks. bp Konstanty Dominik z Pelplina był promotorem w procesie informacyjnym.
9) Ks. Wincenty Frelichowski, zmarł w obozie hitlerowskim w Dachau; był promotorem w procesie informacyjnym, ale tylko zaczął bo przerwała pracę choroba.
10) Maria Karłowska, założycielka SS. Pasterek od Bożej Opatrzności; był naznaczony promotorem, ale nie prowadził go z powodu ataku paraliżu.
11) Aniela Truszkowska, założycielka SS. Felicjanek, był postulatorem w całym procesie informacyjnym.
12) Bł. Bronisława; pracował również w jej procesie historycznym, ale sprawa została odesłana do Rzymu.
Ostatnie lata życia były dla o. Benedykta bardzo trudne. Chorobę znosił ciężko, nie mogąc pogodzić się z ograniczeniami. Do końca wierzył, że powróci do pracy. Całym jego życiem była Msza Święta, którą odprawiał niemal do ostatnich dni. Zmarł 27 stycznia 1971 r., pojednany z Bogiem, po przyjęciu sakramentów z rąk o. Wenancjusza. Pogrzeb miał bardzo uroczysty; przewodniczył mu bp Julian Groblicki. W uroczystościach wzięło udział wielu kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych. Telegram kondolencyjny przesłał również kard. Karol Wojtyła.
Źródło: Kronika własna autora – o. Kajetan Furmanik OCD