Dziś powiemy kilka słów o początku Misyjnych Chórów Mariańskich, powstałych dla wsparcia modlitewnego i finansowego zagranicznych misji karmelitańskich. Jest to streszczenie większego artykułu w czasopiśmie: Il Carmelo e le sue Missioni all’Estero, Anno XX n2, 20 febrario 1921, s.40-42.

Misyjne Chóry Maryjne (Mariańskie) to dzieło naprawdę genialne, które entuzjastycznie zostanie przyjęte przez licznych czcicieli Najświętszej Maryi Panny. Zostało zapoczątkowane w Indiach przez karmelitę bosego misjonarza. Nazwał je „wielkim dziełem przy minimalnym nakładzie”, ponieważ rzeczywiście przy znikomych kosztach można przyczynić się do zbawienia tylu dusz, które wciąż pogrążone są w ciemnościach niewiary w Jezusa Chrystusa Syna Bożego. Siedemnaście lat życia apostolskiego spędzonych w misji karmelitańskiej w Verapoly (Indie Wschodnie) pozwoliło mu stwierdzić, jak ogromny owoc nawróceń tubylców wyznających religie tradycyjne Indii można by zebrać na tym rozległym i bardzo żyznym polu przy minimalnym nakładzie środków. W innych misjach to misjonarz musi wychodzić i szukać tubylców, aby ich nawrócić na prawdziwą wiarę w Jezusa; w jego misji w Verapoly natomiast całe rodziny prosiły misjonarza o udzielenie im świętego chrztu, a biedny misjonarz, głęboko zasmucany, nie mógł im go udzielić. Dawał im jednak nadzieję, że wkrótce, wkrótce będzie to możliwe…Misjonarz, który z tak wielkim entuzjazmem porzucił wszystko: matkę, ojca, rodzinę, ojczyznę, aby poświęcić się nawracaniu tubylców — musiał być świadkiem takiej sytuacji i nie mógł jej naprawić. A był to poważny problem! Nie dało się znaleźć rozwiązania! Misjonarz pozostawał w rozterce. Nie mógł się zdecydować, aby dopuścić ich do Świętego Chrztu, ponieważ nie wystarczyło ich ochrzcić — trzeba ich było później pielęgnować, katechizować, formować i towarzyszyć im w ich życiu codziennym aż do bram Nieba. Aby móc osiągnąć to wszystko, potrzebował zapewnić nawracanym: kapłana do nauczania w religii katolickiej, kościół do wspólnej modlitwy i przyjmowania Sakramentów, szkołę do kształcenia młodzieży, nauczycieli, katechetów oraz wiele innych rzeczy, które wymagały dużych nakładów finansowych.

Czytaj dalej…

Wydarzenia opisane wcześniej w liście z Wikariatu teraz przedstawiamy w formie foto galerii: 

Misyjne Chóry Maryjne (Mariańskie – MCM) (cz. 1)

Mówią, że historia jest matką życia i z przeszłości nauczyć się można wiele do kształtowania teraźniejszości i przyszłości. Otóż w historii karmelitów bosych było kilka własnych stowarzyszeń zakonu, erygowanych o charakterze powszechnym. Zostały również potwierdzone przez Stolicę Apostolską. Są to: Bractwo Matki Bożej z Góry Karmel (od czasów niepamiętnych), Bractwo Dzieciątka Jezus z Pragi (1913), Misyjne Chóry Maryjne (lub Mariańskie, 1922), Pobożne Zjednoczenie św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1926). Misyjne Chóry Maryjne zapoczątkowane przez misjonarza karmelitę bosego w Indiach w roku 1920 zostały przeszczepione na grunt polski w roku 1928 przez O. Benedykta od Św. Rodziny (Waltera Szczęsnego). Zatwierdził je pap. Benedykta XV w roku 1920 a umocnił osobnym breve pap. Pius XI w roku 1922. Wspierały one karmelitańskie misje zagraniczne modlitwą i ofiarami pieniężnymi. Od roku 1971 r. wraz z wyjazdem do Burundi polskich misjonarzy Misyjne Chóry Maryjne cały swój wysiłek skierowały ku wsparciu misji karmelitańskiej w Burundi. Prezentujemy dziś artykuł na temat tego karmelitańskiego stowarzyszenia misyjnego jaki ukazał się na łamach Głosu Karmelu w styczniu 1928 r (Głos Karmelu, rok II Nr 1 styczeń 1928 r. s. 24-26). A może i dziś moglibyśmy się nauczyć czegoś dobrego i budującego od naszych przodków czerpiąc z ich doświadczenia i gorliwości misyjnej? 

Czytaj dalej…

[33] ROZDZIAŁ II. FORMACJA INTELEKTUALNA. POTRZEBA WIEDZY SPECJALISTYCZNEJ.

Nie wystarczy misjonarzowi udoskonalić tą maszynerię, jaką jest jego natura moralna i trzymać ją pod ciśnieniem; trzeba jeszcze wiedzieć, jak nią manewrować, aby jego współpraca w dziele bosko-ludzkim przyniosła dobry i pełny skutek, jakiego Bóg od niej oczekuje. Otóż to manewrowanie wymaga wiedzy specjalistycznej, wielorakiej i rozległej. Pomimo systematycznych studiów, uważnych i stałych obserwacji oraz poważnych refleksji nad tym, co obserwuje, misjonarz nabywający doświadczenia stwierdza w miarę postępów, jak bardzo brakuje mu jeszcze wiedzy, by sprostać swojemu trudnemu i skomplikowanemu zadaniu. Wiele wiadomości jest niezbędnych; inne są bardzo użyteczne; żadna nigdy nie jest nadmiarem. Ileż to razy misjonarze żałują, że zaniedbali nabycie wiedzy, którą uważali za zbędną, a która na misji byłaby dla nich największą pomocą.

Czytaj dalej…

Newsletter – GRUDZIEŃ 2025. „Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a święte jest imię Jego” (Łk 1,49).

Regionalny Wikariat Karmelitów Burundi i Rwandy pragnie podzielić się z Wami radościami i trudami, które towarzyszyły nam w drugiej połowie 2025 roku. Każda z naszych wspólnot jest wyjątkowa i w każdej z nich – w każdym wydarzeniu i sytuacji – odnajdywaliśmy obecność Boga oraz braterskie wsparcie, wierząc, że „Pan znajduje radość w przebywaniu pośród swego ludu” (Pr 8,31).

Czytaj dalej…

[25] C. SZCZEGÓLNE CNOTY NIEZBĘDNE MISJONARZOM.

1.Praktyczny duch posłuszeństwa. Wśród innych obowiązków, które spoczywają na gronie apostołów, pierwszym jest praktyczny duch posłuszeństwa wobec wszystkich Przełożonych. Zauważcie, że mowa jest o „duchu posłuszeństwa”, co stanowi doskonałość tej cnoty, a nie o „posłuszeństwie” po prostu. To ostatnie bowiem rzadko będzie narzucane sumieniu. Albowiem chociaż wszyscy Przełożeni mają władzę nakazywania, będą z niej korzystać tylko bardzo rzadko. W takim przypadku ich rozkazy zresztą nigdy nie obowiązują same z siebie pod grzechem ciężkim. Lecz ci, którzy nie stosowaliby się do rozkazów, nawet czysto dyrektywnych, swoich Przełożonych, mogliby zgrzeszyć, nawet ciężko, albo z powodu motywu swojego nieposłuszeństwa, albo z powodu jego konsekwencji; gdyby na przykład działali z formalnej pogardy dla władzy lub gdyby ich nieposłuszeństwo było przyczyną znacznej szkody dla dobra dusz lub poważnego nieładu w dziele misyjnym. Formalna odmowa posłuszeństwa nie byłaby wolna od grzechu. Dzieło misyjne nie mogłoby bowiem ani istnieć, ani postępować bez jednolitego kierownictwa, do którego wszyscy współpracownicy w tym dziele muszą się chętnie dostosować, umiejąc rezygnować ze swoich osobistych pomysłów i gustów, wielkodusznie, nadprzyrodzenie, widząc zawsze w swoim przełożonym, kimkolwiek by on był, wybranego przez Boga. Nigdy podwładny nie może przeciwstawiać jednego przełożonego drugiemu ani odmawiać posłuszeństwa formalnie wydanemu rozkazowi, jeśli nakazana rzecz nie jest ewidentnym grzechem. Tak nakazuje cnota posłuszeństwa.

Czytaj dalej…

Nie tylko Ojcowie Biali lecz także Karmelici bosi byli wielkimi misjonarzami. Oto krótka biografia O. Tomasza od Jezusa karmelity bosego, mistyka i misjonarza oraz fragment jego dzieła Troska o zbawienie wszystkich narodów, w tłumaczeniu z języka łacińskiego. O. Tomasz od Jezusa (Tomás Sánchez Dávila, 1564–1627) był kluczową postacią drugiej generacji karmelitów bosych, uznawaną za głównego architekta prawnych i misyjnych struktur zakonu oraz wybitnego teologa mistycznego.  Urodził się w 1564 roku w Baezie (Hiszpania) w szlacheckiej rodzinie. Studiował teologię na rodzimym uniwersytecie, a następnie prawo i nauki humanistyczne na Uniwersytecie w Salamance. Pod wpływem lektury pism św. Teresy od Jezusa (jeszcze przed ich oficjalnym wydaniem) postanowił wstąpić do zreformowanego Karmelu. Nowicjat odbył w Grenadzie, gdzie miał okazję poznać św. Jana od Krzyża i sporządzić kopię jego Pieśni duchowej. Śluby zakonne złożył w 1587 roku w Valladolid. Jego działalność koncentrowała się na trzech filarach:

Czytaj dalej…

2. NA CZYM POLEGA ÓW OBOWIĄZEK. ZJEDNOCZENIE Z BOGIEM. a) Jego konieczność. Z owego powołania Bożego wynika dla nas podwójny obowiązek: pierwszy, by zjednoczyć się ściśle z Bogiem, abyśmy przez to zjednoczenie napełnili się obfitością owego życia Bożego, które za [16] pośrednictwem naszej słabej, lecz odnowionej natury ma być rozlane w duszach. Drugi, by udoskonalić to narzędzie jakim jesteśmy my sami, naturalnie ułomnymi, aby uczynić je zdolnym do użyczenia Bogu współdziałania mniej niedoskonałego, a przez to bardziej efektywnego.

Czytaj dalej…